همان طور که میدانیم امروزه مقوله تکنولوژی اطلاعات و ارتباطات در تمامی عرصه ها حرف اول را میزند، طبق آمارهای ارائه شده اطلاعات دنیا هر ۲۰ سال ۲ برابر میشود و این نرخ هر ساله رو به گسترش است.
امروزه هر کشوری که اطلاعات بیشتری داشته باشد قدرت بیشتری داشته و حرف اول را میزند و هر کشوری که قدرت بیشتری داشته باشد غالب است.
در چنین دنیایی جنگ، جنگ اطلاعات است و کشوری در این جنگ پیروز است که بیشتر سرمایه گذاری کرده است. امروزه جنگ سوم جهانی را باید شروع شده دانست و از آن بعنوان جنگ اطلاعات نام برد جنگی که اگر دیر حرکت کنی نابود می شوی.
در چنین دنیایی نگاه و توجه دولتها به مقوله تکنولوژی اطلاعات و ارتباطات تعیینکننده سیاست هر کشوری در هزاره سوم یا همان هزاره اطلاعات است.
اگر نگاه دولت در این بخشها به زیرساختها و توجه به توسعه زیربنایی آنها باشد و با نگاهی عمیق و وجود افق دید روشن در سایه برنامهریزی دقیق میتوان در این بخش نیز همانند گندم، برنج و……. به خودکفایی در تولید رسید. صنفی که شاید بیشترین واردات برای اقشار عمومی جامعه انجام میدهد. با سرمایهگذاری در این بخش میتوان جلوی خروج مقادیر قابل توجهی ارز را گرفت و چندین هزار فرصت شغلی جدید ایجاد کرد.
خوشبختانه نگاه باز و عمیق مقام معظم رهبری در راس جامعه اسلامی ایران به قدری شفاف و صادقانه است که جایی برای صحبت باقی نمیگذارد.
ایشان با درایت حکیمانه خویش و اهمیت دادن به اصول توسعه، چند ماه پیش در جمع مسوولان اجرایی کشور اصل ۴۴ قانون اساسی را محجور دانسته و بحث لزوم نگاه مجموعه دولت را به آن ضروری دانسته و تاکید بر هرچه اجرایی تر شدن این موضوع داشتند.
اما قوانین دست و پاگیر و عموما بعضی بوروکراسی های اداری، تعبیرات خاص و سلیقه ای از نص صریح قوانین و عدم توجه به شرکتهای خصوصی در بحث واگذای تسهیلات بانکی عملا راه توسعه در این بخش را مسدود کرده و بسیاری از سرمایه گذاران را سرمایه گذاری در خارج از کشور سوق داده است.
Flash Back
خبر راهاندازی مدرنترین و بزرگترین کارخانه تولید کیس و منبع تغذیه در ایران همزمان با دوازدهمین نمایشگاه اله کامپ منتشر شد، خبری که شور و شعف خاصی را در حوزه تولیدکنندگان IT به وجود آورد، خبری که به نوعی نوید توسعه در این بخش را می داد و گامی برای خودکفایی و ورود ایران به بازار سخت افزار دنیا به حساب میآمد.
این کارخانه را شرکت صنایع ایدهآل رایانه شیراز در منطقه ویژه اقتصادی شیراز در محلی به مساحت ۳ هکتار و ۱۰ هزار متر مربع تاسیس کرد. ۶ خط تولید کیس، کیبرد، اسپیکر،ماوس ، مانیتور وLCD برای این کارخانه در نظر گرفته شد که در فاز اول خط تولید کیس و پاور راهاندازی شد. ظرفیت تولیدی این کارخارنه چیزی حدود یک میلیون و دویست و پنجاه هزار کیس و یک میلیون و هشتصد و پنجاه هزار منبع تغذیه در سال میباشد. در حالی که حداکثر نیاز کشور برای کیس چیزی حدود یک میلیون ودویست هزار قطعه میباشد. با حسابی سرانگشتی میتوانیم به صادرات هم فکر کنیم . چیزی که در این حوزه کمتر شرکتی به آن پرداخته، اکثر شرکتها وارد کننده هستند و عموما در این صنف فقط وارد کننده هستیم، حتی در بحث گارانتی هم ضعف داریم و خدمات خوبی ارایه نمی کنیم.
یک چنین مجموعه عظیمی علاوه بر تامین تمام نیازهای کشور می توانست موقعیت صادرات را حداقل در حوزه خلیج فارس و آسیا فراهم کند. حرکتی که شاید شروعی برای خودکفایی در این حوزه میباشد. حرکتی که شاید در شرایط تحریم امروزی خیال تولیدکننده، توزیعکننده و در نهایت مصرفکننده را از هر لحاظ مطمئن میکرد و نوسانات سیاسی و اقتصادی تاثیری بر روند تولید و قیمت این محصولات نمیگذاشت.
در کنار این افتخارات، ایجاد کارآفرینی در این مجموعه قابل توجه و تامل است. این مجموعه می توانست موقعیت های شغلی جدیدی که تا کنون در ایران مطرح نبودند را خلق کند و به نوعی حرکتی شگفت انگیز باشد، کاری زیربنایی و اصولی که برخی نشریات از این حرکت به عنوان «گامی جهت خودکفایی» یادکردند.
آن سبو بشکست و آن پیمانه ریخت
اما با گذشت ۱۰ ماه از انتشار خبر فوق وقتی با مهندس منعمیان، رئیس هیات مدیره این شرکت صحبت میکنیم تمام ذهنیتهایی که راجع به این موضوع داشتیم عوض میشود . وی در تشریح و بیان این موضوع که چرا هنوز به تولید انبوه نرسیده اید، عمده دلیل اصلی این موضوع را عدم اجرای قانون ارزش افزوده در منطقه ویژه الکترونیک شیراز و مشکل وثیقه برای دریافت تسهیلات اعلام کرد وافزود: حدود دو سال پیش برای جلوگیری از خروج ارز از کشور و اشتغالزایی و به دلیل این که در این حوزه کمبودهایی احساس میکردیم لزوم سرمایهگذاری در این بخش را ضروری دانستیم. در ابتدای کار شواهد نشان از حمایتهای دولتی میدادند، مصوبه هیات وزیران درخصوص سرمایهگذاری در مناطق ویژه اقتصادی و تسهیلاتی که برای سرمایهگذاران در نظر گرفتند همگی نشان از آیندهای روشن در عرصه تولید و خودکفایی میدادند.
باسرمایهگذاری حدود ۵ میلیارد تومان در منطقه ویژه اقتصادی شیراز اقدام به احداث کارخانه تولید قطعات کامپیوتر کردیم. برنامهریزی ما روی ۶ محصول کیس، کیبرد، اسپیکر، موس، LCD و مانیتور بود و برای شروع کار در فاز نخست روی کیس و منبع تغذیه برنامه ریزی کردیم. همه چیز در ابتدا خوب پیش می رفت سوله ها را احداث کردیم، خط تولید را خریداری کردیم، با کارشناسان داخلی و خارجی جلسات مختلفی داشتیم از طرفی با توجه به سابقه حضور بازار را به خوبی می شناختیم، اما هنگامی که خواستیم به تولید برسیم مشکلات یکی پس از دیگری ظهور کردند. اولین مشکل، عدم اجرای قانون ارزش افزوده در منطقه ویژه اقتصادی شیراز بود . طبق بند ۶ و ۷ مصوبات سیصدونهمین جلسه کمیسیون موضوع بند۲ تصویب نامه شماره ۵۲۱۷۳/ت مورخ ۴/۱۰/۸۴ درخصوص مجوز ورود کالای ساخته شده در مناطق آزاد مناطق ویژه اقتصادی به داخل کشور معادل ۸۲ درصد از کیس کامپیوتر نوع A و۱۰۰ درصد از کیس کامپیوتر نوع D شرکت ایدهآل رایانه شامل قانون ارزش افزوده میباشند که طی این قانون این دو نوع کیس به ترتیب ۸۲ و ۱۰۰ درصد کالای داخلی تلقی شده و فقط ۱۸ درصد کیس نوع A شامل گمرکی می شد. ماده ۹ مصوبه مورخ ۱۰/۳/۸۵ هیات وزیران هم حمایت از همین امر را تصدیق میکرد. اما عملا هنگامی که با گمرک مواجه شدیم محصول ما را ۱۰۰ درصد خارجی قلمداد کرده و گمرکی معادل ۱۰۰درصد مواد اولیه اخذ کردند که این برخورد گمرک با تمامی مصوبات هیات وزیرات و دبیرخانه شورای عالی مناژطق آزادتجاری – صنعتی که به گمرک نیز ابلاغ شده منافات دارد.
متاسفانه بدلیل عدم هماهنگی مسوولین گمرک هنوز با ورود مواد اولیه با مشکل مواجه هستیم بعلاوه در مصوبه ای که گمرک برای مناطق ویژه اقتصادی صادر کرده مواد اولیه ای را که در بنادر ورودی کشور گمرکی آنها پرداخت شده دوباره بارشماری می شود و این بار شماری گاها تا چندین روز مانع حرکت خط تولید می شود. بدلیل مشکلات تامین مواد اولیه عملا خط تولید کارخانه با ۱۸۶ کارگر تعطیل میباشد و نمی توان کارگران را هم فصلی استخدام کرد، از طرفی اگر خط تولید کار نکند تامین حقوق این کارگران هم مشکل دیگری خواهد بود . اما در صورت تولید انبوه تمام این مشکلات حل می شود.
از طرف دیگر مشکلات تامین گاز و تلفن مشکل دیگر منطقه ویژه اقتصادی شیراز میباشد. به دلیل عدم راهاندازی کامل خط لوله گاز منطقه، خط رنگ کارخانه که قرار بود شهریور ۸۵ به بهرهبرداری برسد اخیرا در فروردین راهاندازی شد.
مسالهای بعدی که با آن مواجه هستیم مشکل تامین وثیقه میباشد. عملا چرخهای صنعت وقتی به گردش در میآیند که سرمایه در گردشی وجود داشته باشد و سرمایه در گردش مثل روح برای یک کارخانه تولیدی تلقی می شود و صنعتگری که تمام دارایی خود را برای راه اندازی خط تولید صرف کرده عملا سرمایه در گردشی ندارد.
تمام سرمایه یک صنعتگر تجهیزات و ادواتی است که کارخانه وی در اختیار دارد و وقتی آنها به عنوان وثیقه پیشنهاد میشوند کارشناس ارزشگذاری روی آنها قیمتی معادل یک دوم الی یک سوم قیمت اصلی آن کارشناسی میکند و با این وجود وامی که قرار است به صنعتگر پرداخت شود عملا نصف و یا ثلث میزان حقیقی درخواستی است. حال اگر آن موارد را جز وثقیه بپذیرند.
مساله نهایی که ما با آن مواجه هستیم مساله تعیین تعرفه از سوی وزارت بازرگانی است عموما تعریف مشخصی از تعرفه کالاهای تولیدی در آن وزارت وجود ندارد و هر کدام از کارشناسان به زعم خود تعرفهای عموما منطبق با سلایق شخصی ارائه میکنند و عدم وجود ردیف تعرفه ای برای کالاهای تولیدی توسط این شرکت معظل بزرگ دیگری است که دست به گریبان ما بوده و عموما کارشناسان با ایجاد شبهه و پیچیدگی در قوانین و مقررات مربوطه ما را دچار سردرگمی می کنند و این برخورد دوگانه دولت با این موضوع ، حوزهIT کشور را دچار تزلزل می نماید و این مقولات که همگی زیربنای توسعه ساختاریIT می باشند را دچار مشکل و سردرگمی می کند که در نهایت متضرر اصلی تمام اقشار جامعه خواهند بود چون خودکفایی در این بخش به شدت احساس می شود و اگر دولت حمایت های خود را در این بخش به همین منوال ادامه دهد چه بسا خیلی از کارخانجات تعطیل شده و ما نیزدیگر خطوط تولید دیگرمان را راه اندازی نمی کنیم چون ارزش افزوده روی محصولی نظیر مانیتور وLCD کاملا متفاوت با کیس می باشد بعنوان مثال در شرایط کنونی قیمت تمام شده واردات یک دستگاه پاور برای وارد کننده ۹ هزار تومان می باشد در حالیکه قیمت تمام شده تولیدی برای ما حدود ۱۰هزار و هشتصد تومان میباشد. حال شما این مساله را روی مانیتور و LCD تعمیم دهید متوجه اختلاف قیمت فاهش آن خواهید شد.
اگر اوضاع به همین منوال باشد دیگر ادامه نمی دهیم و عطای آن را به لقایش می بخشیم….
منبع: itna.ir
هیچ مطلبی مرتبط با این مطلب درحال حاضر وجود ندارد.
